Recenzje >> Książki >> Najmroczniejsza ciemność

| | A A


Autor: tg
Data dodania: 2013-05-18 20:31:40
Wyświetlenia: 1939

"Najmroczniejsza ciemność", Carin Gerhardsen - recenzja

Nie da się ukryć, że po ogromnym sukcesie trylogii Millennium Stiega Larssona szwedzkie kryminały stały się bardziej popularne. Przybywa pisarzy, przybywa książek, przybywa filmów. Mniej lub bardziej udanych, ale jednak. Do mnie tym razem trafiła książka Carin Gerhardsen, kolejny kryminał szwedzkiej pisarki debiutującej rok wcześniej powieścią Domek z piekarnika.

Na promie płynącym ze Szwecji do Finlandii grupa nastolatków urządza sobie mocno zakrapianą imprezę. Jest wśród nich dwudziestoczteroletni chłopak, Jocke Andersson, który towarzyszy szesnastolatce Jennifer Johansson. Młodzi ludzie bawią się i piją, ale znudzona Jennifer w pewnym momencie wychodzi z kabiny. Kiedy nie wraca, Jocke rusza za nią. Przemierza cały pokład i nie mogąc jej znaleźć, siada przy piwie w okrętowym barze. Rozmyśla o Jennifer, gdy nagle dostrzega ją siedzącą nieco dalej, przy jednym ze stolików. Towarzyszy jej dwóch starszych mężczyzn, i wszystko wskazuje na to, że jego dziewczyna dobrze się z nimi bawi. Rozzłoszczony Jocke wychodzi z baru i wraca do swojej kajuty. Obiecuje sobie, że to koniec między nimi. Rano budzi go głośne pukanie do drzwi. Otwiera je i widzi dwóch policjantów. Okazuje się, że Jennifer została w nocy uduszona.

Sztokholm. Podczas porannego joggingu detektyw Petra Westman znajduje w krzakach kilkumiesięczne dziecko porzucone wraz z wózkiem. Niezwłocznie wzywa pomoc. Krótko potem, zaglądając do skrzyni z piaskiem, natrafia także na martwą kobietę, najprawdopodobniej matkę dziecka.

W jednym z mieszkań w Sztokholmie budzi się trzyletnia dziewczynka, Hanna. Zagląda do sypialni rodziców, ale okazuje się, że została w domu sama. Tłumaczy sobie, że mama wzięła jej braciszka i odeszła od niej, bo była niegrzeczna. Jej ojciec znajduje się w Japonii, Hanna znikąd nie może oczekiwać pomocy. Stara się radzić sobie sama, jedząc cukierki i dopiero co wyciągnięte z lodówki mrożonki. Po jakimś czasie dzwoni telefon. Dziewczynka biegnie, żeby go odebrać, ale nie udaje jej się zdążyć. Siada więc i czeka, aż znowu zadzwoni, ale telefon milczy. Wreszcie dochodzi do wniosku, że sama do kogoś zadzwoni. Nie zna jednak numerów, więc naciska przyciski na chybił trafił. Przy którejś próbie udaje jej się skontaktować ze starszą kobietą, siedemdziesięciodwuletnią Barbro Dahlström, byłą nauczycielką języka francuskiego i angielskiego. Kobieta łapie w lot, że sytuacja przedstawia się naprawdę poważnie i obiecuje pomóc dziewczynce. Kiedy dzwoni w tej sprawie na policję, spotyka się z nikłym zainteresowaniem, dlatego postanawia sama wyruszyć na poszukiwania w okolicy opisanej przez dziecko.

Poza wątkami głównymi w książce przeplata się jeszcze kilka wątków pobocznych. W tej kwestii Carin Gerhardsen nie zawodzi, bo elementy obyczajowe, opisujące życie poszczególnych postaci, są również bardzo przejmujące. Autorka odkrywa przed nami tajemnice rodzin bohaterów powieści, bezlitośnie wyciągając na światło dzienne skrywane w nich demony. Taka proza potrafi zmusić do refleksji nad tym, co się kryje u sąsiadów za ścianą, a zarazem budzi wątpliwości co do tego, jak dobrze ich znamy.

Jak przystało na kryminał, autorka rozrzuca z początku sporo pozornie nie mających ze sobą związku elementów i z czasem układa z nich odpowiedni wzór. Prowadzi czytelnika kawałek po kawałku do wyjaśnienia całej zagadki, umiejętnie stopniując napięcie. Trzeba przyznać, że udaje jej się to znakomicie, bo powieść wciąga z każdą kolejną stroną coraz bardziej.

Najmroczniejsza ciemność trzyma w napięciu, a elementy obyczajowe tylko dodają jej atrakcyjności. Pomimo tych plusów książka jednak ma również spory minus, którym są dwie rzeczy: po pierwsze, niedokończony wątek historii detektyw Petry Westman, który został po prostu ucięty w chwili odkrycia prawdy na temat pewnej sprawy z przeszłości. Po drugie – i w znacznie większej części – minusem jest osoba zabójcy. Okazuje się on wyjątkowym… idiotą, co nie jest zrozumiałe nawet biorąc pod uwagę fakt, że doświadczonym przestępcą to on zdecydowanie nie jest. Postępuje w sposób nielogiczny, wyjątkowo irracjonalny, a końcówka to po prostu szczyt absurdu, i to naciąganego. Jednak jeśli przymknąć oko na te niedociągnięcia, to powieść okazuje się całkiem dobra.

4/6

PRZEKŁAD: Robert Kędzierski, Anna Krochmal
OPRAWA: broszurowa klejona
ISBN: 978-83-7510-784-5
WYDANIE: 1 (2013)
LICZBA STRON: 392
FORMAT: 125x195

Książkę do recenzji dostarczyło Wydawnictwo Rebis
Lubię to
 Lubi to 0 osób
 Kliknij, by dołączyć
Zobacz też
Słowa kluczowe: najmroczniejsza, ciemność, carin, gerhardsen, rebis

Podobne newsy:

» David Weber w Polsce - plan spotkań!
25%
» Część pierwsza relacji z wizyty Davida Webera w ...
25%
» Zapowiedzi
22%
» Nation
22%
» Klęska ważki - konkurs zakończony
22%
 
Podobne artykuły:

» Klęska ważki - recenzja
27%
» Intrygantka - recenzja
22%
» Lasher, Tom I - recenzja
22%
» Gra - recenzja
22%
» Goliat - recenzja
22%


Dodaj komentarz, użytkowniku niezarejestrowany

Imię:
Mail:

Stolica Polski:



Twój komentarz został dodany!

Kliknij, aby odświeżyć stronę.




Artykuły

Literatura
Główne Menu


Polecamy

Patronujemy
Aktywność użytkowników
_Azazello Jr skomentował Gdzie diabeł nie mówi dobranoc. "Mistrz i Małgorzata”, Michaił Bułhakow - recenzja
Gabbiszon zarejestrował się! Witamy!
Liskowic zarejestrował się! Witamy!
_Kamila skomentował "Brudnopis", Siergiej Łukjanienko - recenzja
alobanova98 polubił Sniper Elite - recenzja
alobanova98 zarejestrował się! Witamy!
_Adam skomentował "Trylogia kosmiczna", Clive Staples Lewis - recenzja
timmi zarejestrował się! Witamy!

Więcej





0.137 sek